Günü hatırlatan ufak bir kırmızılık kalmıştı gökyüzünde…

Kafanı çevirdin. Dışarıya baktın. Gün, geceye yeniliyordu. Sigara paketini aradın. İçinden bir dal çekip, yaktın. Elini, camın altındaki soğuk mermere yasladın. Düşündün.

Neyi?

Kararan bir meyvanın rengini andırdı gökyüzü…

Dışarıdan –uzaktan da olsa- haykırışlar geliyordu, gülüşmeler ve kahkalar…

Duydun. Camdan ayrılıp masana oturdun. Kültablası izmarit yığılıydı artık. Üst üste binen, leş kokan  izmaritler güler gibi oldu sana. Umursamadın.

Kimi?

Kalktın. Üzerine ütüsüz birkaç bişey giydin. Dışarı çıktın.

Yürüdün. Hiç düşünmeden adımlarını attın.

Nereye?

Az bir zamanda bir tepeye vardın. Buraya daha önce gelip gelmediğini anımsayamadın ilk önce. Çevrene baktın. Sokağa atılmış küçük bir çocuk gibiydin o an da… Korktun, gözlerinden bu anlaşıldı. Başkaları anlarsa ne yaparım diye düşündün. Korkunu içine gömdün.

Başkaları?

Tepedeki yalnız banka oturdun.

Evinden çıkmadan önce gelen gürültüler silinmişti. Buna sevindin.

Sigaraya sarıldın. Yaktın. Ağzında öylece tuttun. Sonra içine çektin dumanı hırsla…

Aklına masada yarım bıraktığın roman geldi. Oradan üç beş cümle mırıldandın içinden. 

Bir an gözlerin büyüdü. Zihninde bir şeyler canlandı sanki. Hayata karşı hep bir sorunun vardı. Bunu büyüttün o gözlerini kocaman açarak…

Hayat?

Gölgeler belirdi önünde bir anda, tanrıları arkandaki sokak lambasıydı…

Onlarla konuşmaya başladın. Sigara uzattın hatta birine. Almadı. Güldüler sana bakarak. Hep bir ağızdan kahkahaları yükseldi gecede…

Namussuz gölgeler…

Bu tepeye daha önce geldiğini hatırladın. Kiminle olduğu konusunda kuşkuların vardı ama… “Sevgilimle,” diye geçirdin içinden. “İmkansız,” dedin sonra…

Gölgeler sıcaktı. Ağladılar.