bütün insanlar çıplak gezerken
beni soğuktan ikiye katlayan şey ne
herkesin soluduğu havada
burnuma gelen kötü koku ne
kalabalık bastırırken
etrafına
bak(a)madığın
o gözlerde ki
duygu ne

insan yapımı
bir şeyin altında
arıyorduk aşkı
oysaki bu dünya
yetemeyecekti bize
türlü totemlerimiz vardı
kara büyüye döndü

kareler ne kadar önemliydi
bronz bir alet içimizi ne kadar titretir
yağmur ne kadar soğuk olabilirdi
herkesin gözleri
biri gibi bakabilir mi
herkesin gözleri
seninkiler kadar değişken mi
kenetlenmek sıcak mı hissettirir
duvarları tırmalayan bir yabancı
çıkarsa karşına
ya da yarım bir hicaz

zamanında anlaşıladım
zamanla anlaşılmaz

      boratosunabla*