“Mezarımda bu güzel, uzun kaşlı boyacı çocuğun oğlu 
                                                                                    bir şiir okusa  Karacaoğlan'dan

 Orhan Veli'den Yunus'tan, Yunus'tan...”

Sait Faik Abasıyanık

Kalabalıklar içinde yalnızlık çekmenin

ne demek olduğunu en iyi anlatan üstat

                                                                                       Sait Faik’in anısına, saygıyla…

Hişt… Hişt… Hişt…

Nereden gelirse gelsin be… Yeter ki bi hişt sesi gelsin kulaklarımıza…

Panço, Panço, PANÇO!

Orada mısın?

Hişt!

İstanbul’dan kaçıp, Burgazada’ya atıverdin kendini… Bir ayağın hep şehirdeydi ama… Beyoğlu’nun meyhanelerinde rastlayabilirdik sana bazı geceler…

Hişt diyebilirdik ardından…

Kafanda neredeyse hiç çıkarmadığın şapkan olurdu. Eminim.

Ağzında yarısına kadar içtiğin cigaran… Tüttürür dururdun sürekli … Ve masanda rakı… Ölümüne yol açan, beyaz büyü…

Belki edebiyatçı dostlarından bazıları da olurdu yanında… Ama sen, yalnızlıktan hoşlanırdın her zaman…

Evlenmeyi seçmedin… Kadınlarla aran o kadar da iyi değildi, bir ara yaklaştın evliliğe… Olmadı. Böylesi daha iyi!

Sürekli içinde yazma isteği vardı… “Yazmazsam,” demiştin bir defasında, “deli olucam!”

Doğruydu… Hele böyle boktan bir hayatın içerisinde yaşarkan… Yazmaktan başka sığınak mı vardı?

Bir ara bıraktın yazmayı. Küstün her şeye! İyi ki tekrar başladın üstat! O kalemi yolda gezerken iyi ki tutup, öptün sonra yonttun… Ve yazdın!

Akşamüstleri geliyordu aşık olduğun kız… Tam insanlar işten çıkarken… İstiklal’de, tramvaydan iniyordu… Namussuzdu! Hep aynısını yapıyordu!

İnsanlardan uzak dursan bile, içinde bir sevgi vardı onlara karşı…

“Bir insanı sevmekle başlar her şey!” derken bir hikayende, bunu duyumsamamak elde değildi…

Balıkçılar, ada insanları, emekçiler, havuz kenarında kendiyle konuşan bir berduş sayende konuk oldu zihinlerimize…

Bu yazıyı çok sevdiğin Kaşıkadası’ndan yazıyorum!

Hişt…

Hişt… Hişt…

Panço yanında mı üstat?